Konu Görünümü | Doğrusal Görünüm

**Fatih Kocaoglu** · 27/12/2025, 10:16 PM

.
Mercedes Benz Otomarsan O303 V8

Bizim Topkapı da otobüs yazıhanelerinde asılı duran o fotoğraflar vardı geldi…
Hani camı sararmış, köşeleri kıvrılmış, üstüne yılların sigara dumanı sinmiş olan.
Altında da büyük puntolarla yazardı:

“Direkt Sefer.”

Belki kimisinin gariban filosunda Setra yoktu.
Neoplan hiç uğramamıştı o yazıhaneye.
Scania desen zaten Antep işi, belli başlı hatların arabasıydı.

Ama Yıldız vardı.
Mercedes’ti.
Hem de efsane…
Sekiz ocağın aynı anda kaynadığı, o sesi ile helikopteri aratmayan susturmayan cinsten.

O fotoğraf işte bu fotoğraflardı.
Yazıhaneye girdiğin an seni önce sigara kokusu karşılardı.
Ardından peynir…
Bir de tarif edemediğin ama çok tanıdık bir koku vardı:
turşu + naylon poşet + “köyden gelirken şunu da koyuver” karışımı.

Topkapı’nın yan yana dizilmiş yazıhanelerde bu fotoğraf adeta kutsal bir emanet gibiydi.
Sanki otobüs değil de aileden bir büyüktü.
Bilet kesen kâtibin tam arkasında asılı durur, sessiz sessiz:

“Ben sizi götürürüm,” derdi.

Yolcu sorardı:
— “Abi hangi arabayla gidiyoruz?”

Kâtip kafasını kaldırmadan makbuzu koparır, sonra eliyle arkasını işaret ederdi:

— “İşte bununla.”

Otobüs daha kalkmadan insanlar memleket havasına girerdi.
Muavin, şoför, herkes “aman yolcu memnun olsun” derdindeydi.
Radyoda arabesk ve Türk sanat müziği net çekiyordu.

Fotoğrafa bakardın…
Yatarlı koltuklar, halıfeks kaplı iç döşeme.
Yazıhaneden farksız bir koku: sigara, kolonya, parfüm birbirine karışmış.
Şoförün solunda bir telefon olurdu ama telefon konuşmak için değil…
Sadece kaldırılır, indirilirdi.
Muavine “çay bitti” demenin teknolojik yolu buydu.
Dolaptan taze çay gelirdi hemen.

Telefonlar modaydı o zaman.
Dancall.
0522 ile başlayan numaralar camlara altın varaklı yazıyla işlenirdi.
Herkes herkesin hikâyesini az çok bilirdi.
Kim nereye niye gidiyor, ne amaçla gidiyor belliydi...

Şimdi o yazıhaneler yok.
Fotoğraflar da yok.
Kokular zaten hiç yok.

Ama gözünü kapatınca hâlâ görüyorsun:
Bilet kesen kâtip…
Arkasındaki o fotoğraf…
Ve sessizce “merak etme, varırız” diyen bir apoletlerinde Mercedes yıldızı işlenmiş kaptanı.

90’lar işte…
Yavaş, kokulu, gürültülü ama samimi.